Para/Olympisch debuut

vrijdag 30 augustus 2024

Gelukkig dat we de wekker hebben gezet. De bedden beginnen te wennen en we slapen steeds beter. Om half acht gaat de wekker. Grady gaat direct douchen, Danny draait zich nog een keer om en wordt pas om kwart over acht wakker. Snel naar het toiletgebouw, doucheje pakken, broodjes halen in de campingshop. Ontbijten, de laatste dingen pakken en dan op pad. Het is toch wel 15 kilometer fietsen naar het Stade de France. Gelukkig hebben we op advies van de campingreceptie een fietsroute-app gedownload. Alleen jammer dat deze app geen gesproken woord heeft. Danny moet dus regelmatig wegkijken van het fietspad, is soms wel eens lastig. Wel moet gezegd worden dat er door de stad hele goede fietspaden liggen, soms wat lastig de verbinding tussen de ene straat en de andere, maar toch.

We volgen de aangegeven route op de app. We zijn er bijna, nog anderhalve kilometer te gaan. Zien we vanuit de organisatie fietsroutebordjes langs de weg. Rechtsaf terwijl de app zegt linksaf. We volgen de bordjes toch maar. Hadden we beter niet kunnen doen. Komen uit bij een heel ander stadion. Zitten we toch weer ruim 5 kilometer bij het goede stadion vandaan. Opnieuw oriënteren en hopen dat we nu goed gaan. Uiteindelijk lukt het gelukkig wel. De, volgens het WWW aanwezige fietsenstalling zien we nergens. Dan de fietsen maar ergens aan een hek vastzetten. Snel een hek gevonden, maar daar mogen we van Oom Agent niet staan, terwijl er al een fiets staat. Oké, tien meter teruglopen en dan daar maar vastzetten.

Vlak voor het stadion controleert een heel vriendelijke agent de tassen en bij twijfel de kleding. Door naar de entree. Supervriendelijke vrijwilligers wijzen waar je moet zijn. Kaartcontrole en nog meer vrijwilligers. Snel vinden we onze plekken. En zo zien we voor het eerst Paralympische wedstijden life. We hebben tijdens onze reizen al meerdere Olympische stadions gezien en bezocht, maar nog nooit een wedstrijd. Ons debuut dus. Wat is dat gaaf. Er zijn meerdere atletiekonderdelen tegelijk aan de gang. Je weet letterlijk niet waar je moet kijken. We zitten vlak bij het verspringen voor de vrouwen, blind. Wat is dat bijzonder om te zien. Ja rare woordspeling, we weten het. Super knap hoe de atletes deze discipline beheersen. Daarnaast kogelstoten, discuswerpen, speerwerpen, 5000 meter wedstrijd voor de rolstoeldames en nog veel meer.

Door dit alles valt het wachten op Nienke reuze mee. Tussendoor contact via WhatsApp contact met de familie van Nienke. Een deel zit aan de overkant van het stadion en een ander deel blijkt in het tribunevak naast ons te zitten. Omdat het zo vol zit kunnen we ze niet zien. En dan is het zover. Daar komt ze de baan op. Proefstartje maken denken we. Dan weer de gangen in het stadion in om daarna op de grote schermen voorgesteld te worden. Danny trekt zijn (misschien wel bekende) scheur open om haar aan te moedigen. De mensen rondom ons schrikken zich een hoedje van het volume, maar Danny krijgt ook complimenten: dat was lekker een goede harde aanmoediging.

Andere Nederlanders, elders op de tribune kun je ook horen. Aftellen. In de startblokken. Startschot. Nu maar het beste hopen. Uiteindelijk wordt Nienke zevende. Nu maar hopen dat ze blij is met haar prestatie. Maar wij waren er bij.

De wedstrijden zijn klaar en we gaan de uitgang en de fietsen opzoeken. Komen we bekenden tegen. Familie van Nienke, maar ook lid van de mooiste korfbalclub uit de Randstad, KV Vitesse. Even bijkletsen en we nemen afscheid. Wij hebben trek gekregen, dus nog maar even kijken of we een broodje of iets degelijks kunnen scoren. Lukt. En dan zien we bij toeval ook de rest van de familie van Nienke. Wat een mooi moment is dat geworden voor ons allemaal. Bijna emotioneel, maar dit is ook super om mee te maken. Dit is ook echt genieten. Wederom even bijpraten, afspraken maken voor de toekomst en dan afscheid nemen.

Gelukkig staan de fietsen nog op hetzelfde plekje waar we ze hebben achtergelaten. Kan haast ook niet anders dan met zoveel agenten in de omgeving. Voor de terugweg maken we gebruik van een andere app voor de route. Weer wegen afgesloten, net als woensdag. Toch komen we vrij gemakkelijk, weliswaar via een andere route dan de heenweg, na iets meer dan drie kwartier weer op de camping aan. Wel lekker natgeregend. Maar ja, we zijn niet van suiker en thuis zijn we natuurlijk ook wel wat gewend.

Wat een mooie en bijzondere belevenis! Sportkijken is geweldig, live in het stadion kijken is nog vele malen mooier dan op TV. De sfeer met alle aanmoediging en enthousiasme van het vele publiek bezorgt je kippenvel.

Grady maakt gebruik van een middagdutje. We hebben geen zin om zelf wat eten klaar te maken, dus we besluiten in het restaurant van de camping te gaan eten. We delen een heerlijke pizza en een nog lekkerdere salade. Ja Danny zit tegenwoordige ook behoorlijk aan het groenvoer, ook al moet hij er nog steeds een beetje aan wennen. Het is gezellig druk in het restaurant, maar toch besluiten we terug te lopen naar de camper. Dagverslag schrijven, foto’s en filmpje plaatsen, nog even wat wedstrijden bekijken via de laptop en dan ons bed weer opzoeken. Wat we morgen gaan doen, we gaan het nog wel zien. Misschien sfeer proeven rondom de Eifeltoren. Ook weer een stuk fietsen. Dus de accu’s maar weer aan de stekker gelegd.