Weer doet wat het wil en een teleurstelling.

maandag 7 september 2026

Gisterenavond alle beschikbare websites bekeken wat het weer vandaag zou gaan worden. Een zomerse dag werd ons beloofd. Dus concrete plannen maken. Vroeg in de ochtend op de fiets naar Sainte Mère Eglise. Hebben we 2 jaar geleden ook gedaan. Toen verklaarde de camping eigenaar, Patrice, ons al voor gek. Maar we gaan het weer doen!

Wanneer we opstaan valt er een miezerregentje, afgewisseld met iets sterkere buien. Nog maar even wachten en meteo france site raadplegen. Het lijkt droog te worden. Voor de zekerheid nemen we de regenjassen mee in de fietstassen. Even na half 11 stappen we op de fiets. Navigatie instellen en proberen een andere route te fietsen dan destijds. Het lukt: eerst 9 km fietspad dat lekker rijdt met heel fijn grind. Daarna over smalle landweggetjes met weinig verkeer.

Na iets meer dan 5 kwartier komen we aan in het ons inmiddels meer dan bekende plaatsje. De meeste bezienswaardigheden kennen het wel. De kerktoren met de parachutist daaraan vast. Misschien wel uit de film The Longest Day?

Eerst maar alweer een bak koffie. Dan een klein rondje door het centrum langs bekende zaakjes en ook hier een koekjesfabriek. Danny loopt zijn geliefde winkeltje binnen met de hoop zijn verzameling brandweerbeeldjes weer uit te kunnen breiden. Maar tot zij verbazing zijn alle brandweerbeeldjes verdwenen. 14 jaar lang kunnen scoren en nu niet een. Zo jammer. Echt een teleurstelling voor hem.

Dan op weg naar een leuke locatie voor de lunch. Net buiten het centrum. Een lokale brouwerij annex brasserie waar we in het verleden ook al eens een keer heerlijk hebben gegeten. Volgens de website en de folders zou het geopend moeten zijn. Maar helaas. Toch op slot. Nog een teleurstelling.

Dan maar wat anders opzoeken. We hebben toch wel lekker gegeten op een terrasje. Hot dog. Smaakte prima.

Dan de terugweg weer aanvangen via weer een andere route: nu via Picauville. Vrienden hebben daar ooit op de markt een hondje gekocht….. Met behulp van de navigatie lukt het prima om op te schieten. We zien de lokale boeren flink aan het werk: mais oogsten, land bewerken en volop snoeien. Ook de giertank wordt regelmatig ingezet. Na 53 kilometer weggereden te hebben komen we weer aan op de camping. Even lekker onderuit. Even de benen en rug ontspannen. Voorzichtig vast een beetje opruimen / inpakken. Morgenochtend gaan we weer vertrekken.

Als wij lekker onder de luifel wat zitten te lezen zien we de Ierse buurman en buurvrouw regelmatig naar het sanitair gebouw lopen. Zijn we inmiddels gewend, doen ze tientallen keren per dag. Maar nu eerst om de boontjes te spoelen om 5 uur, dan de aardappels om kwart over 5. En dan om half 6 aan tafel.

Doet ons denken aan iemand waar we in het verleden wel wat vakantiedagen mee hebben gedeeld. Nee, we  noemen geen namen, maar ingewijden weten wel wie we bedoelen. Niet kwaad bedoeld, maar we moeten er gewoon aan denken.

Grady maakt een lekkere pasta met salade klaar voor het avondeten. Smaakt weer heerlijk. Na het eten nog even afwassen en dan beginnen we alvast een beetje met inpakken. Visspullen opruimen, fietsen in de garage. Luifel naar binnen. Stoelen en tafel ook in de garage. Hoeven we morgen alleen maar de oprijblokken en de stroomkabel nog op te ruimen.

Het weer voor morgen ziet er minder uit met veel regen, dus een prima dag om te verplaatsen. We hebben gekozen voor een plek vlak bij de Seine nog wel in Normandië. Klinkt misschien wel bijzonder, maar hier komt deze rivier uit in de oceaan. Ongeveer 170 kilometer te gaan, op naar Honfleur.

Nu nog een beetje lezen en een spelletje en dan weer lekker slapen. Morgen weer een nieuw verslag.