Een dag die anders liep dan gepland.

woensdag 28 augustus 2024

Het was lekker rustig op de camping vannacht. Daardoor hebben we heerlijk geslapen. Bakkie koffie en thee, klein ontbijtje. Dan alsnog verse broodjes halen in de campingwinkel. Wat gaan we doen vandaag, was toen de vraag. Familieberaad. Dan toch maar een tipje van de sluier oplichten. We zijn natuurlijk niet zomaar in Parijs. De paralympische spelen gaan van start en dat willen we meemaken. Vanavond is de openingsceremonie en het is mogelijk om bij de parade van atleten te zijn. Er zijn 15.000 gratis kaarten beschikbaar. Je zit dan weliswaar niet in het stadion waar het echte feest is (zoals op de TV te zien is) maar staat langs de parade waar alle sporters langs komen en daar al feest vieren. De kaarten kun je overigens niet bestellen, maar je moet je gewoon op tijd aansluiten in de rij blijkt pas later.

Weet je wat, laten we de route vast verkennen, rijden we terug naar de camping en dan gaan we in de loop van de middag weer terug naar de stad. Het is tenslotte maar 7 kilometer fietsen vanaf de camping. Goed idee. Hup opstappen op de oer-Hollandse stalen rossen en op weg naar de Champs Elysee. Met gebruik van net binnengehaalde Franse app, speciaal voor de fiets. Rijden we al snel het bekende rondje om de Arc de Triomf. Niet met 50 of 60 kilometer per uur zoals de tourrenners dat gebruikelijk doen, maar toch. En dan valt het ons pas op. Het hele centrum, en ruim daaromheen, is geheel vrij gemaakt van auto’s. Kun je het je voorstellen (buiten de tour), op de Champs geen enkele auto te bekennen, anders dan van politie, ambu, brandweer of het leger.

Maar wij hebben gefietst over de Champs. We zoeken een leuk terrasje voor al weer een bakkie koffie. Snel gevonden. Daar even kijken op het WWW. Dan blijkt dus dat de eerder genoemde 15.000 kaarten niet zijn te bestellen, maar dat je gewoon tijdig in de rij moet gaan staan. 17.00 uur gaan de hekken open. Dus nu maar afwegen wat we gaan doen. Blijven we hier of fietsen we even snel heen en weer om ons in het oranje te steken en de gewone camera op te halen. Lijkt ons niet slim. Weet je wat, we bestellen gewoon nog een koffie. We raken in gesprek met de Fransman naast ons. Hij vraagt naar het Monza shirt van Danny. Hij komt uit Lyon en is ook voor de spelen hier. Vorig jaar heeft hij genoten van een trip met de camper door België en Nederland. Rotterdam mocht hij niet in vanwege een oude diesel auto.

Waar meestal Danny in gesprek raakt begrijpen jullie vast dat het deze keer Grady was die haar met haar beste school Frans een mooie conversatie had. Hij gaf een mooi compliment voor dat Frans van school: in Frankrijl leren ze geen Nederlands: dus dit wat top om zo met elkaar te spreken.

Blijven even een beetje plakken op het terras, gebruiken de lunch en dan gaan we rond een uur of één wel eens kijken waar die rij gaat ontstaan. We denken het te hebben gevonden, maar toch niet. Danny gaat het vragen aan één van de vele agenten. Maar zoals jullie wellicht weten, Danny spreekt geen enkel woord Frans, maar de agent spreekt gelukkig ook een beetje Engels. Het blijkt dat we te ver zijn gelopen. Weer een flink stuk terug. Gelukkig vinden we de wachtrij die nog geen wachtrij is. Zoeken een bankje in de schaduw. Pakken onze meegebrachte waterflessen, we tenslotte Hollanders, en gaan rustig wachten.

Dan komen er ineens allerlei politie-eenheden in actie. Het gebied waar wij zitten wordt leeg geveegd. Maar we hebben geen zin om meer dan twee uur, staand in de brandende zon te wachten. Vlak bij de entree is er terras. Daar nemen we plaats. Blijkt wel een heel chique, maar vooral duur terras te zijn. Een tientje voor een glaasje fris. We nemen dat op de koop toe. We kunnen lekker zitten, en ook nog in de schaduw. Voorzichtig nippen aan het glas, niet te veel naar het bedienend personeel kijken en we weten het te rekken tot rond een uur of vier. Dan toch maar aan gaan sluiten in de rij. Veel blijven bewegen en dan moet het wel lukken.

En het lukt. Om even na vijf uur gaan de poorten open. Diverse controles en krijgen we het gewenste “groene bandje” om de pols en mogen we verder. We proberen een goede plek te vinden en dat lukt. Maar dan moet er echt nog worden gewacht tot ongeveer half acht voor de eerste atleten ons passeren. Het is gezellig druk. We kunnen gelukkig lekker zitten op een trapje.

Dan gaat het beginnen. De muziek schalt aan. Steeds meer landen passeren onze plek. Er wordt volop gejuicht door de duizenden toeschouwers, maar ook door de atleten en hun begeleiders. Het is een echt feest. Nu wachten op Team-NL. Dat duurt even. Dan eindelijk passeren ze ons. Danny heeft inmiddels zoveel last van zijn rug en enkels gekregen dat we besluiten om de fietsen op te gaan zoeken die we vanmorgen vlak bij terras aan de ketting hebben gegooid.

Het wordt uiteindelijk een mooie uitdaging, want rondom de Champs zijn er veel meer straten volledig afgesloten dan vanmorgen. Hier en daar even vragen om hulp, vaak omlopen totdat we op een bepaald punt komen waar we denken te moeten zijn. Ook afgesloten. Maar wonder bij wonder, door de brandweer. Danny spreekt een aantal brandweerlieden aan. Nee, geen doorgaan mogelijk totdat hij verteld brandweer man geweest te zijn bij de VRR. En dat helpt. De route naar de fietsen wordt gewezen en de hekken gaan open. Al snel vinden we de fietsen. Maar hoe gaan we weer richting camping? Heel veel straten, die we vanochtend hebben gereden, zijn volledig afgesloten en kunnen we niet gebruiken. Dus hier en daar maar even vragen en hopen dat de diverse apps die we proberen te gebruiken ons op de juiste route weten te krijgen.

Gelukkig lukt dat allemaal en komen we zo rond een uur of elf weer terug op de camping. Snel schrijven en hopen dat we het verhaal weer kunnen plaatsen. De wifi is niet al te best vandaag, dus alleen maar verhaal. De foto’s volgen hopelijk morgen. Slaap lekker.